Zarozumiała matka uznała, że zniszczenie tabletu mojej córki powstrzyma fochy jej własnego dziecka.
Ale to, co wydarzyło się później, wprawiło ją w absolutną panikę.
Karma uderza szybko… nawet na wysokości 10 000 metrów!
Mam na imię Bethany, mam 35 lat i nigdy bym nie przypuszczała, że dwugodzinny lot może być tak wyczerpujący.
Moja pięcioletnia córka Ella i ja właśnie zajęłyśmy miejsca, kiedy samolot szykował się do startu.
Ella była szczęśliwa, pochłonięta swoimi bajkami, ze słuchawkami na uszach i tabletem na kolanach.
– Wszystko w porządku, kochanie? – zapytałam, odgarniając jej kosmyk włosów za ucho.
Ella skinęła głową, nie odrywając wzroku od ekranu.
– Mogę później dostać sok?
– Oczywiście – uśmiechnęłam się. – Powiedz tylko, gdy będziesz spragniona.
Wyciągałam książkę, gdy zauważyłam ruch po drugiej stronie przejścia.
Usiadła tam trzyosobowa rodzina: para z chłopcem w wieku Elli, który od razu zaczął się wiercić i głośno narzekać.
– Nuuudzi mi się! – marudził, kopiąc w oparcie siedzenia przed sobą.
Matka próbowała go uspokoić:
– Mówiliśmy ci, żadnych ekranów w tych wakacjach. Bądź grzeczny.
Chłopiec wpatrywał się intensywnie w tablet Elli. Już wtedy przeczuwałam, że ten lot będzie o wiele dłuższy, niż sądziłam.
Po dwudziestu minutach matka pochyliła się do nas z wymuszonym uśmiechem:
– Dzień dobry. Zauważyłam tablet pani córki. My zdecydowaliśmy, że nasz syn nie będzie używał ekranów podczas wakacji i bardzo go to drażni. Czy mogłaby go pani schować?
Mrugnęłam zaskoczona.
– Słucham?
Powtórzyła:
– To nie fair wobec niego.
Wzięłam głęboki oddech, by zachować spokój, i odpowiedziałam:
– Przepraszam, ale moja córka korzysta z tabletu, żeby spokojnie przetrwać ten lot.
Jej uśmiech zniknął.
– Serio? Woli pani zepsuć innym wakacje zamiast pozwolić córce odpocząć bez ekranów?
– Proszę pani – odparłam – ona siedzi cicho. Może pani syn też by tak zrobił, gdyby miał się czym zająć.
Kobieta prychnęła i rzuciła mi wściekłe spojrzenie.
Odwróciłam się z powrotem do książki, ignorując ją, ale w miarę jak chłopiec krzyczał coraz głośniej, jej wrogość również narastała.
– Chcę to! – wrzasnął, wskazując na tablet Elli.
Matka mruknęła zirytowana:
– Wiem, kochanie. Niektórzy są po prostu samolubni.
Starałam się skupić na książce i ignorować hałas, choć napięcie było wyczuwalne.
Ella, zupełnie nieświadoma, dalej oglądała bajki.
I wtedy to się stało.
Nagle matka nachyliła się przez przejście i strąciła tablet Elli na podłogę.
Czas jakby stanął w miejscu, gdy urządzenie uderzyło o ziemię, a ekran pękł.
Rozpaczliwy krzyk Elli rozległ się w kabinie:
– Mamo, mój tablet!
Kobieta udała zaskoczenie:
– O nie! To był wypadek. Ale jestem niezdarna!
Ale jej zadowolona mina ją zdradziła.
– Co ci jest?! – syknęłam.
Wzruszyła ramionami i udawała niewinną:
– Może to znak, że twoja córka powinna mniej korzystać z ekranu.
Już miałam jej wygarnąć, gdy podszedł steward.
Matka natychmiast zaczęła się skarżyć:
– To był okropny wypadek!
Steward spojrzał na nas ze współczuciem, ale wyjaśnił, że nic nie mogą zrobić do czasu lądowania.
Pocieszyłam Ellę, ale karma nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa.
Bez rozproszenia chłopiec stawał się coraz gorszy: kopał siedzenie, szarpał stolik i ciągle się skarżył.
Matka próbowała go uciszyć bezskutecznie.
– Proszę cię, kochanie, przestań…
– Nuuuudzi mi się! To najgorsze wakacje w moim życiu!
Ella, wciąż w szoku, pociągnęła mnie za rękaw:
– Mamo, możesz to naprawić?
Przytuliłam ją mocno:
– Naprawimy, jak tylko wylądujemy. A na razie poczytamy razem.
A potem, po drugiej stronie przejścia, zdarzył się kolejny “wypadek”: chłopiec, w przypływie złości, wylał kawę matki.
Gorący płyn rozlał się jej na kolanach i do otwartej torby.
Jeszcze gorzej: jej paszport wypadł i wpadł pod nogi chłopca, który wytarł nim plamę na dywanie, zanim zdążyła go podnieść.
Na jej twarzy malowała się czysta panika. Sięgnęła po paszport, ale zlepione kartki i zniekształcona okładka wyglądały jak rozmoczony tost.
Steward wrócił i poinformował ją, że uszkodzony paszport może spowodować poważne problemy na granicy – a ich celem był przecież Paryż.
Panikę tej hipokrytki było widać z kilometra, gdy desperacko próbowała naprawić szkody.
A ja… nie mogłam powstrzymać satysfakcjonującego uśmiechu.
