Gdy tej nocy przyjechałam do szpitala z powodu skurczów, mój mąż i ja z niecierpliwością oczekiwaliśmy na przyjście na świat naszego czwartego dziecka. Nasza rodzina była już uważana za „beznadziejnie dużą”.
Nasi drugi i trzeci synowie są bliźniakami, chociaż nigdy wcześniej w naszej rodzinie nie było bliźniaków. Podczas mojej kolejnej ciąży rodzinny żart brzmiał: „A co jeśli znów będą bliźnięta?”
Dziadkowie byli bardzo zaskoczeni i na początku musieli dużo pomagać. Już podczas drugiego badania USG mogliśmy stwierdzić, czy znów spodziewamy się bliźniaków.
Ale nie – czwarty „ninja” przybył sam. Na koniec wszystko mieliśmy już za sobą. Umieścili mnie w prywatnym, jednoosobowym pokoju, za który mój mąż i ja zapłaciliśmy z góry.
Kilka godzin później przynieśli mi dziecko, żebym je nakarmiła piersią. Kilka minut później wszedł naczelny lekarz z zaniepokojonym wyrazem twarzy i powiedział:
— Mamy mały problem…
Dziś rano 18-letnia dziewczyna urodziła dziewczynkę, podpisała list rezygnacyjny, zamówiła taksówkę i opuściła szpital.
Po porodzie ledwo mogła chodzić, ale nie chciała zostać ani minuty dłużej. Musieliśmy ją puścić.
Dziecko jest śliczne i zdrowe. Wiem, jak bardzo pragnęłaś bliźniaków. Więc pomyślałam… może weźmiesz to dziecko?
— Moglibyśmy napisać, że ją urodziłaś… — Ja po prostu nie chcę, żeby to dziecko trafiło do sierocińca. Jakie to życie dla dziecka? To rozdziera mi serce… Oczywiście, że to nielegalne.
Istnieje sposób na rozpoczęcie formalnego procesu adopcyjnego, ale trwa to miesiące i nie daje żadnych gwarancji. A do tego czasu dziecko będzie przebywać w sierocińcu.
To takie smutne… Szczerze mówiąc, byłam oszołomiona… Bardzo dobrze znałam pielęgniarkę oddziałową Ludmiłę Stepanownę. Była miłą i przyjazną kobietą. Rozmawialiśmy nawet poza szpitalem.
Może dlatego przyszedł do mnie z taką „niefrasobliwą” ofertą.
