Kiedy wybredna para odmówiła zapłaty mojemu ciężko pracującemu tacie-hydraulikowi, myśleli, że postępują mądrze.
Ale nie wiedzieli, że ich arogancja obróci się przeciwko nim i że skończą z wanną pełną żalu.
Więc mój ojciec wyrzucił ich żądania w błoto.
Witam wszystkich!
Jestem Pibi, ale możesz nazywać mnie Pippie – tak zwraca się do mnie mój tata.
A tak przy okazji, pozwólcie, że przedstawię Wam Pete’a: 55 lat, silny i przystojny, z białą brodą i dłońmi świadczącymi o wielu latach ciężkiej pracy.
On jest Twoim przyjacielskim sąsiadem, hydraulikiem i moim superbohaterem bez peleryny.
Mój tata należy do tych, którzy do każdej pracy podchodzą tak, jakby mieli własny dom i są gotowi odnowić całą łazienkę, nawet jeśli jedna płytka nie pasuje do reszty.
Niektórzy jednak dostrzegają to oddanie i uważają, że mogą z niego skorzystać. Właśnie to próbowała zrobić ta wybredna para właścicieli domów.
No cóż, nie mieli pojęcia, z kim mają do czynienia. Wszystko zaczęło się kilka miesięcy temu, kiedy odwiedziłem mojego ojca. Znalazłem go na tarasie, palącego cygaro i śmiejącego się, jakby usłyszał najzabawniejszy dowcip na świecie.
„Co cię tak rozbawiło, staruszku?” – zapytałem siadając obok niego.
Oczy mojego ojca rozbłysły, gdy powiedział:
„Och, Pibi, nie uwierzysz, co się właśnie wydarzyło. To szaleństwo!”
Mój ojciec pochylił się do przodu, wciąż chichocząc.
„Pamiętasz, jak pracowałem przy remoncie łazienki?
No cóż, opowiem ci o Carlylesach, albo jak ja ich nazywam, podpalaczach.
Usiadłem wygodnie, wiedząc, że będzie ciekawie.
Mój ojciec zawsze opowiadał dobre historie.
„Ci ludzie chcieli wszystkiego naraz.
Nowe płytki, nowoczesna hydraulika, cokolwiek.
Każdy szczegół wybrali sami…nawet miejsce, w którym chcieli powiesić uchwyt na papier toaletowy.
„Brzmi jak wymarzona praca” – powiedziałem.
Mój ojciec prychnął.
„Och, wszystko zaczęło się dobrze. Ale za to…”
Jego twarz pociemniała i wiedziałem, że zbliża się ekscytująca część.
„Co się stało, tato?” – zapytałem.
„No cóż, Pibi, wczoraj, kiedy robiłem fugowanie, siedzieli na tej sofie i przygotowywali się, żeby mnie okraść”.
W głosie mojego ojca pojawił się szyderczy ton, gdy naśladował panią Carlyle.
„Och, Pete, wcale tego nie chcieliśmy!
„Te kafelki są wszystkie złe!”
Westchnąłem.
„Ale czyż nie wybrałeś wszystkiego sam?”
„Dokładnie!” – krzyknął mój ojciec, wyrzucając ręce w powietrze.
„I teraz nadeszła pora na to – odważyli się powiedzieć mi, że zapłacą mi tylko połowę tego, co mi byli winni.
POŁOWA!”
Szczęka mi opadła.
“POŁOWA?? Po dwóch tygodniach ciężkiej pracy nad ukończeniem łazienki marzeń?
Niesamowity! Co zrobiłeś?
Oczy mojego ojca zabłysły figlarnie.
„No cóż, próbowałem z nimi porozmawiać.
Ale oni nie chcieli.
Pan Carlyle nadął się i powiedział: „Dokończ robotę i WYPARUJ” – Pete.
„Nie zapłacimy ani centa więcej”.
Poczułem, jak krew się we mnie gotuje.
„To niesprawiedliwe! Pracowałeś tak ciężko!”
Mój ojciec pogłaskał mnie po dłoni.
„No, no, Pibi. Bez obaw!
Twój staruszek miał asa w rękawie.
„Co zrobiłeś?” zapytałem ciekawie, pochylając się do przodu, by dowiedzieć się czegoś więcej.
Uśmiech mojego ojca stał się szerszy.
„Och, skończyłem pracę. Ale zamiast wody do zaprawy…”
„…wymieszałem go z cukrem i miodem” – dokończył mój ojciec, a w jego oczach pojawiły się figlarne iskierki.
Zamrugałem, próbując zrozumieć to, co właśnie usłyszałem.
„Cukier i miód? W moździerzu? Ale dlaczego?”
Tata odchylił się do tyłu i zaciągnął się głęboko cygarem.
„Poczekaj, Pippie. Czekać.”
Następnie opowiedział, jak spakował narzędzia, schował połowę pieniędzy do kieszeni i wyszedł z domu z uśmiechem, wiedząc, co go czeka.
„Ale tato” – przerwałem – „czy oni nie zauważą, że coś jest nie tak z zaprawą?”
Pokręcił głową i się roześmiał.
„Nie, nie od razu. Po wyschnięciu wyglądało zupełnie normalnie. Ale po kilku tygodniach…”
Pochyliłem się do przodu i chłonąłem jego słowa.
„Co się stało po kilku tygodniach?”
Uśmiech mojego ojca stał się szerszy.
„Wtedy zaczęła się prawdziwa zabawa”.
„Wyobraź sobie” – powiedział mój ojciec, machając cygarem.
„Ci skąpcy siedzą tam i myślą, że przechytrzyli starego Pete’a. A potem pewnego dnia pani Carlyle bierze prysznic i co widzi?
Wzruszyłem ramionami, całkowicie pochłonięty opowieścią.
„Mrówki!” krzyknął mój ojciec.
„Dziesiątki z nich pełzają po stawach, jakby to była ich osobista autostrada!”
Nie mogłem powstrzymać śmiechu.
“Niesamowity!”
„Och, jest jeszcze lepiej” – kontynuował mój ojciec.
Następnego dnia przyszły karaluchy. Wtedy pojawiły się wszystkie pełzające stworzenia w promieniu stu metrów.
Pokręciłem głową, nie rozumiejąc.
„To szaleństwo! Ale skąd wiesz to wszystko?
Mój ojciec puścił mi oko.
„Pamiętasz Johnny’ego? Mój stary kumpel? Jest jej sąsiadem i informował mnie na bieżąco.
„A Carlyle’owie?” – zapytałem.
„Co oni zrobili?”
Oczy mojego ojca zabłysły radością.
„Och, Pippie, próbowali wszystkiego. Wydali fortunę na walkę ze szkodnikami, ale nic nie pomogło.
Chcesz usłyszeć to, co najlepsze?
Przytaknąłem z entuzjazmem.
„Obwiniali środki owadobójcze za zniszczenie fug! Czy możesz w to uwierzyć?” – i mój ojciec wybuchnął śmiechem.
Gdy śmiech mojego ojca ucichł, nie mogłem powstrzymać się od odrobiny współczucia dla Carlyle’ów.
„Ale tato, czy to nie było trochę… okrutne?”
Twarz mojego ojca złagodniała.
„Pippie, musisz zrozumieć. Ci ludzie próbowali mnie oszukać i ukraść ciężko zarobione pieniądze.
Dwa tygodnie ciężkiej pracy, a oni chcieli mi zapłacić tylko połowę?”
Powoli skinąłem głową.
„Rozumiem, ale mimo wszystko…”
„Słuchaj” – powiedział mój ojciec, pochylając się do przodu.
„W tym zawodzie najważniejsza jest reputacja”.
Jeśli wyjdzie na jaw, że klienci mnie oszukują, wylecę z interesu szybciej, niż zdążysz powiedzieć: „Kran kapie”.
Musiałem przyznać mu rację.
„Co się wtedy wydarzyło?”
Mój ojciec się uśmiechnął.
„Cóż, Johnny powiedział, że około rok później całkowicie odnowili łazienkę”.
Moje oczy się rozszerzyły. „Czy to rozwiązało problem?”
Mój ojciec pokręcił głową i się roześmiał.
“NIE. Ślady cukru nadal tam były, ukryte pod powierzchnią. „Owady wciąż powracały.”
„A Carlyle’owie?” – zapytałem.
„Słyszałeś o tym?”
Oczy mojego ojca zabłysły.
„Nie wiem. Ale w końcu usłyszałem, że chcą odnowić łazienkę… znowu.”
Mój ojciec westchnął, a jego twarz stała się poważna.
„Pippie, powiem ci coś. Przez wszystkie lata pracy jako hydraulik nigdy nie zrobiłem czegoś takiego.
I mam nadzieję, że nigdy więcej nie będę musiała tego robić. Ale ci Carlyle’owie nie próbowali mnie oszukać.
Obraziłeś moją pracę, moją godność.
Skinąłem głową ze zrozumieniem.
„Myśleli, że mogą cię przechytrzyć”.
„Dokładnie” – powiedział mój ojciec, wskazując na mnie cygarem.
„A w tym biznesie wszystko staje się znane.
Jeśli pozwolę im na to, kto wie, ilu innych ludzi będzie próbowało mnie oszukać?”
„Rozumiem, co masz na myśli” – przyznałem.
„Ale owady w łazience? „To naprawdę obrzydliwe, tato.”
On się zaśmiał.
„Cóż, nigdy nie powiedziałem, że to będzie miła zemsta. Ale to było skuteczne.”
„I co się stało potem?” – zapytałem ciekawie.
„Czy słyszałeś od nich coś?”
Mój ojciec pokręcił głową.
“NIE. Ale Johnny mnie informuje. Powinieneś posłuchać kilku historii, które mi opowiedział.
„Na przykład, które?” – zapytałem, ciekawy, co jeszcze powiedzą.
W oczach mojego ojca pojawiły się figlarne iskierki.
„Cóż, pewnego razu pani Carlyle wydała elegancką kolację.
Johnny powiedział, że słyszał jak krzyczała przez całą drogę do jego domu, kiedy odkryła karalucha w gościnnej łazience!”
Nie mogłem powstrzymać się od śmiechu.
„Ojej, to musiało być niekomfortowe!”
„Och, jest jeszcze lepiej” – kontynuował mój ojciec.
„Następnie był inny przypadek, gdy pan Carlyle próbował rozwiązać problem sam.
Kupił w sklepie wszelkiego rodzaju środki odstraszające owady i poszedł do łazienki.
„Pomogło?” – zapytałem, wiedząc, że nie.
Mój ojciec pokręcił głową i się uśmiechnął.
“NIE.
Przez wiele tygodni w całym domu unosił się zapach przypominający fabrykę chemikaliów.
A co z owadami?
Wrócili, gdy tylko zapach zniknął.
Pokręciłem głową z niedowierzaniem.
“Niesamowity.
Jak długo to już trwa?
„Och, minął już pewnie ponad rok” – powiedział mój ojciec, zaciągając się cygarem.
„Johnny mówi, że są na skraju rozpaczy.
Rozmawiają o sprzedaży domu i wyprowadzce.
Gwizdnąłem cicho.
„Wow, tato, to zemsta, która trwa długo”.
Skinął głową, a w jego oczach pojawił się lekki żal.
„Może to trwało dłużej, niż planowałem.
Ale wiesz, co mówią o karmie.
„Tak” – zgodziłem się.
„To prawda… no wiesz.”
Śmialiśmy się serdecznie.
Kiedy słońce zaczęło zachodzić, a ciepłe światło padło na taras, usiadłem wygodnie i pomyślałem o wszystkim, co powiedział mi ojciec.
„Wiesz, tato” – powiedziałem powoli – „muszę przyznać, że to jest naprawdę niesamowite.
Diabelskie, ale genialne.
Mój ojciec skinął głową, a na jego twarzy pojawił się zadowolony uśmiech.
„Czasami, Pippie, musisz dać ludziom lekcję, której nie zapomną”.
Nie mogłem powstrzymać się od śmiechu.
„Cóż, jestem pewien, że Carlylesowie dwa razy się zastanowią, zanim nie zapłacą czyjegoś rachunku”.
„Masz rację” – zaśmiał się mój ojciec.
„I za każdym razem, gdy Johnny dzieli się ze mną jakąś informacją, śmieję się serdecznie”.
Siedzieliśmy w ciszy, ciesząc się przytulną chwilą i obserwując, jak niebo przybiera różowo-pomarańczowe barwy.
„Hej, tato?” – powiedziałem w końcu.
„Tak, Pippie?”
„Obiecaj mi coś?”
Podniósł brwi.
“Co?”
Uśmiechnąłem się.
„Jeśli kiedykolwiek będę chciał wyremontować łazienkę, zapłacę ci z góry.”
Mój ojciec wybuchnął śmiechem i mocno mnie przytulił.
“To moja dziewczyna!”
Siedząc tam, śmiejąc się i oglądając zachód słońca, nie mogłem przestać myśleć o Carlylesach i ich łazience pełnej robactwa.
To było przypomnienie, że karma czasami ma sześć nóg i uwielbia słodycze.
