Stewardessa była zaskoczona, gdy podeszła do pasażera podczas lotu i uświadomiła sobie, że jest to kopia jej zmarłego męża! Postanowiła zbadać sprawę głębiej, aby dowiedzieć się, jak to było możliwe, nie wiedząc, że ujawni to długo skrywaną tajemnicę.
„Przepraszam za opóźnienie, proszę pana. Oto twoja kawa…” Kristin właśnie zaczęła mówić, gdy filiżanka wyślizgnęła się jej z rąk i upadła na podłogę. „Co się z tobą do cholery dzieje? czy jesteś szalony? Nie widzisz, że ktoś tu siedzi?” – wołał pasażer, który padł ofiarą rozlanej kawy. Ale zamiast zaoferować mężczyźnie chusteczkę do wytarcia, Kristin zamarła.
„To… to nie może być prawda, Kristin! Musisz marzyć!” – mruknęła do siebie, gdy przybyła jej koleżanka, Cassandra.
„Proszę przyjąć moje przeprosiny w imieniu mojego kolegi, proszę pana. Teraz to posprzątam. I pan Moss – powiedziała, zwracając się do pasażera przy oknie. – Przyniosę ci teraz kawę. Chodź ze mną, Kristin. Jeszcze raz przepraszam za niedogodności – powtórzyła z uśmiechem przed wyjściem.
Cassandra szybko przygotowała kawę i sprzątnęła rozlany bałagan. Wrzuciła śmieci do plastikowej torby i spojrzała na Kristin. „Widziałeś to? Dlatego ostrzegałem cię, żebyś w najbliższym czasie nie wracał do pracy! Krysiu, musisz odpocząć! Nie jesteś gotowy do pracy.”
„Powiedz mi tylko jedną rzecz, Cassandro” – mruknęła Kristin, otwierając swój medalion i ukazując znajdujące się w nim zdjęcie. „Właśnie nazwałeś go panem. Mech, prawda? Czy on nie wygląda jak mój zmarły mąż?
Życie jest dość nieoczekiwane.
„Słuchaj, Kris, to jest…” Cassandra właśnie zaczęła mówić, kiedy spojrzała na zdjęcie. “Mój Boże!” – wykrzyknęła, zakrywając usta ze zdziwienia. „Ten mężczyzna wygląda jak twój mąż! Ale jak to jest…”
„Wiem, prawda? Ale jak to możliwe? Tak właśnie myślę” – odpowiedziała Kristin cicho, zastanawiając się, kim jest ten mężczyzna, który wygląda jak jej mąż.
Prawie trzy miesiące temu straciła męża Boba na zawał serca. Byli szczęśliwym małżeństwem przez dziesięć lat i zaledwie kilka lat temu Bob poprosił ją, aby rzuciła pracę, aby mogła spędzać z nim więcej czasu.
– Kochanie – powiedział. – Byłeś tu dla nas obojga tak długo i to wystarczy. Chcę, żebyś wziął trochę wolnego i poświęcił go domowi i nam.
Kristin lubiła swój zawód, ale nigdy się w nim nie zakochała. Pracowała tylko dlatego, że była żywicielką rodziny, podczas gdy Bob próbował rozpocząć działalność gospodarczą. Po 6 latach, kiedy biznes Boba kwitł, zdecydowała się rzucić pracę i spędzać z nim więcej czasu.
Wszystko potoczyło się szybko, aż Bob niespodziewanie doznał zawału serca i zmarł. Kristin popadła w przygnębienie po jego śmierci, ponieważ była sama i bezdzietna. Nie zaakceptowała nowej rzeczywistości i praktycznie odizolowała się od reszty świata.
Jednak z biegiem czasu zrozumiała, że nie może tak dalej żyć. Kiedy pewnego dnia spojrzał w lustro, ledwo się rozpoznał. Z szczęśliwej młodej dziewczyny zmieniła się w wątłą kobietę, która wyglądała na znacznie starszą jak na swój wiek, pozbawioną troski i miłości. W tym momencie postanowił wrócić do pracy i zacząć od nowa.
Nie spodziewała się jednak, że dokładnie trzy miesiące po pożegnaniu z mężem spotka w pracy mężczyznę, który przywoła bolesne wspomnienia utraty ukochanego męża.
“Kryzys! Nie słyszysz mnie?” Cassandra potrząsnęła nią, przerywając jej myśli. – Chce z tobą porozmawiać.
„Uch… aha… chcesz ze mną porozmawiać? KTO?” zapytała zdezorientowana. Mech. Jego pełne imię i nazwisko to Steven Moss. Właśnie mi powiedział, że chce z tobą porozmawiać.
„Ze mną? Ale… Kristin nie rozumiała, co się dzieje. Wzięła głęboki oddech i uspokoiła się, zanim podeszła do Stevena. „Tak, proszę pana. Potrzebujesz pomocy?” – zapytała, zmuszając się do uśmiechu.
– Och, chciałem się tylko upewnić, że wszystko u ciebie w porządku. Zauważyłem, że jesteś spięty. Czy wszystko jest w porządku?”
„Dziękuję za uwagę, sir” – odpowiedziała Kristin. “Nic mi nie jest. Czy jest coś jeszcze, co mogę dla ciebie zrobić?”
„O nie, jest w porządku. A tak przy okazji – dodał, grzebiąc w portfelu. „To jest moja wizytówka. Obawiam się, że zniszczyłem twoją sukienkę – skomentował, wskazując na jej poplamioną kawą spódnicę. „Moja sekretarka cię zastąpi. Jeszcze raz przepraszam.”
Titus Welliver Wzrost, waga, wiek, rodzina, małżonek, fakty, biografia
„Och, proszę pana, wszystko w porządku” – powiedziała Kristin. „Nie musisz”.
„Proszę, nalegam”.
„Dziękuję, proszę pana” – powiedziała, przyjmując wizytówkę. „Naprawdę to doceniam. Miłego dnia – dodał, wychodząc.
Ale tamtej nocy w domu nie mogła przestać myśleć o Stevenie. Za każdym razem, gdy próbowała zasnąć, jej myśli wracały do niego. Czy Bob miał brata, o którym nie wiedział? Czy to możliwe? Pani Fisher może wiedzieć! Pomyślała i postanowiła następnego dnia porozmawiać z teściową.
Kiedy przybyła do domu teściowej, starsza kobieta przywitała ją w drzwiach. „Krystyna? Wszystko w porządku?”
„Przepraszam, że przeszkadzam tak wcześnie, pani Fisher, ale muszę porozmawiać o czymś ważnym”.
„Och, wejdź. Między. Właśnie zrobiłem śniadanie. W każdym razie, kiedy się wyprowadziliście, w tym miejscu już nigdy nie było jak w domu.
„Właściwie, pani Fisher, chciałem z panią porozmawiać o Bobie. Wiem, że to może ci się wydawać dziwne, ale wczoraj w samolocie spotkałam faceta… i on… wyglądał dokładnie jak Bob.
Kiedy Kristin o tym wspomniała, oczy pani Fisher niemal wypełniły się łzami iw pewnym momencie zauważyła w oczach kobiety dziwne zmartwienie. „Czy wszystko w porządku, pani Fisher? Widzisz…”
„Mam ci coś do powiedzenia, Kristin. Czy możesz iść do mojego pokoju i wyjąć album z szuflady przy łóżku?
Kristin nie miała pojęcia, co się dzieje, ale zrobiła to, o co prosiła pani Fisher. Następnie starsza kobieta poprosiła ją, aby usiadła i pokazała jej zdjęcie bliźniaków. „Widzisz te dzieci? To Bob i jego brat bliźniak.
“Co?” Kristin nie mogła uwierzyć własnym uszom!
„Wiesz, że Bobby nie miał ojca. Zostawił mnie, gdy zaszłam w ciążę. Potem dowiedziałam się, że będę miała bliźniaki. Urodziłam je, ale wiedziałam, że nawet wtedy nie będę w stanie wychować dwójki dzieci. Miałem 19 lat, moi rodzice byli biedni, a ja byłem jeszcze studentem. Dlatego zdecydowałam, że porzucę dziecko. Zrobiłem im zdjęcie, zanim zostawiłem jedno z nich w sierocińcu. To nie była łatwa decyzja, ale nie miałem wyboru.”
Kristin nie mogła powstrzymać łez, gdy pani Fisher zaczęła płakać nad zdjęciami. Na szczęście miała przy sobie wizytówkę Stevena, więc postanowiła przygotować dla niej niespodziankę.
Zadzwoniła do recepcjonistki Stevena i poprosiła ją, aby połączyła się ze Stevenem. Kiedy odebrał telefon, wyjaśniła mu wszystko i zapytała, czy mógłby ich odwiedzić, gdyby wkrótce był wolny. Steven był więcej niż szczęśliwy, mogąc przyjąć tę prośbę, ponieważ sam również zaczął szukać swoich biologicznych rodziców.
Rodzina adopcyjna powiedziała mu, że został adoptowany, gdy skończył 18 lat, a on znał imię swojej biologicznej matki. Niestety, będąc zajętym pracą, nie mógł poświęcić zbyt wiele czasu na jej odnalezienie. Kiedy odebrał telefon od Kristin, był wniebowzięty i następnego dnia poleciał do pani Fisher.
Starsza kobieta rozpłakała się, otwierając drzwi i spotkała go przy wejściu. Uściskała go i przeprosiła za to, że go porzuciła, a Steven jej przebaczył, rozumiejąc, że zrobiła to z obowiązku. Teraz odwiedza ją co roku, a pani Fisher nie czuje się już samotna.
Czego możemy się nauczyć z tej historii?
Naucz się przebaczać i zapominać. Steven zrozumiał, że pani Fisher opuściła go z obowiązku, przebaczył jej to i żył dalej.
Niektóre wypadki są naprawdę piękne. Kristin przypadkowo spotkała Stevena podczas lotu i ten incydent ponownie połączył matkę z jej dawno zaginionym synem.
