„Roma, będziemy mieć bliźniaki!” Tanya krzyknęła radośnie i podekscytowana do telefonu. „Są maleńkie, ważą tylko 2,5 kg, ale są zupełnie zdrowe, możesz w to uwierzyć? Wszystko w porządku!”
„USG wykazało wielokrotności…” Roman mruknął, jakby nie był zaskoczony. „Chłopcy?”
„Tak, chłopcy! Są tacy słodcy!” Tanya nie mogła powstrzymać łez radości. W końcu przytuliła swoich synów.
„Roman, chodź tutaj i zobacz chłopców”, błagała cicho.
„Zobaczmy…” mruknął i się rozłączył. Po wypisaniu ze szpitala Tania przeprowadziła się do rodziców. Kirill i Jefim byli niespokojni i domagali się uwagi. Jej teściowa jej pomagała, ale jej mąż… trzymał się z daleka. Pewnego dnia Tania podsłuchała rozmowę Romana z matką.
„Nie obchodzi mnie, co się z nimi stanie” powiedziała obojętnie. „Tania chciała mieć dzieci, więc musiała wymyślić, jak to zrobić”.
Spakowała swoje rzeczy.
„Zostań” powiedział nagle Roman. „Wyjeżdżam”.
Poszedł zobaczyć swoją ukochaną, Lidę. Ale szybko zdał sobie sprawę, że się mylił.
Lida nie przejmowała się tym; marnowała jego pieniądze i żądała więcej. Myślał o Tanyi coraz częściej.
Po długim czasie wrócił do domu rodziców. Kiedy znów zobaczył Tanyę — odmienioną, bardziej pewną siebie, piękniejszą — coś go poruszyło.
„Zmieniłeś się” — szepnął.
„Dziękuję” — odpowiedziała, patrząc mu prosto w oczy.
Roman przychodził częściej. Teraz spędzał czas z dziećmi co tydzień. Lida była zirytowana, ale nie obchodziło go to.
„Może powinniśmy się rozwieść?” zasugerowała kiedyś Tanya.
„Nie spieszmy się…” odpowiedział niespodziewanie.
Tej nocy nie wrócił, żeby zobaczyć Lidę.
Po chwili spakował swoje rzeczy i poszedł do domu. „Wiedziałam, że wrócisz” wyszeptała Tanya, przytulając się do niego. „Nigdy nie odejdę” powiedziała.
Tanya wzięła go za rękę i wiedziała, że miłość zwyciężyła.
