Po wielu latach zmagań z niepłodnością byłam przekonana, że narodziny dwóch uroczych córek będą szczęśliwym momentem zwrotnym w historii naszej rodziny. Nigdy nie wyobrażałam sobie, że zamiast radości, mój mąż opuści nas w najważniejszym momencie naszego życia.
Ciąża była trudna. Kilka tygodni odpoczynku, nieprzespane noce, strach przed utratą maluchów… Ale kiedy po raz pierwszy trzymałam Maszę i Sonię w ramionach, to wszystko wydawało się nieistotne.
Kiedy mój mąż przyszedł nas odwiedzić, zamiast uśmiechu i łez radości na jego twarzy pojawił się wyraz, którego nie potrafiłam zrozumieć.
— Cześć — szepnąłem — Spójrz na nie. Czyż to nie cud?
Po usłyszeniu tych plotek udałem się do pałacu i gdy tylko zobaczyłem ostatnie z nich, powiedziałem: co się dzieje?
Podszedł bliżej, spojrzał na dziewczyny, a jego twarz zesztywniała.
— Co to jest? mruknął.
Marszcząc brwi, powiedziałem: „To nasze córki”. Masza i Sonia.
—Wiedziałeś, że chcę chłopca! — wykrzyknął tak ostro, że omal nie wypuściłem dziecka z rąk.
Nie mogłem zrozumieć. — Igorze, to nasze dzieci, zdrowe i piękne. Czyż nie to jest najważniejsze?
„Nie, to nie są moje dzieci” – mruknął pod nosem.
Po usłyszeniu tych plotek udałem się do pałacu i gdy tylko zobaczyłem ostatnie z nich, powiedziałem: co się dzieje?
— To nie jest to, czego się spodziewałem.
Twierdził, że go oszukałam, że zawiodłam jego oczekiwania. Po czym odwrócił się i odszedł, trzaskając drzwiami.
W tym momencie całe moje ciało skurczyło się z bólu. Moja radość zniknęła, pozostawiając jedynie pustkę i łzy. Maluchy stłoczyły się wokół mnie, jakby wyczuły moją desperację.
Następnego dnia nie wrócił. Nawet nie po tygodniu. Dowiedziałem się, że wyjechał na wakacje za granicę, jak gdyby nigdy nic. Wspierała go w tym matka Olga Siergiejewna. Zadzwonił do mnie, oskarżając mnie o zniszczenie rodziny i „zdradę jej dobrego imienia”.
Każda jego wiadomość przeszyła moje serce. Ale kiedy kołysałam dziewczynki przez te długie noce, zdałam sobie sprawę: muszę być silna dla nich.
Po usłyszeniu tych plotek udałem się do pałacu i gdy tylko zobaczyłem ostatnie z nich, powiedziałem: co się dzieje?
Zatrudniłam prawnika, złożyłam pozew o rozwód i uzyskałam pełną opiekę nad dzieckiem. Nie było łatwo, ale dzięki temu odzyskałam pewność siebie.
